चित्र

लहान होतो तेव्हा चित्र फार आवडायची
पण आता मात्र चित्र पहिली कि भीती वाटते
काहींनी चित्रांच patent घेतल
आणि ती चित्र एकसारखी दाखवून नकोशी करून टाकली
जंगलचा राजा वाघोबा जवळचा वाटायचा
आता मात्र वाटत कि तोच आपले लचके तोडेल
त्याला रंगज्ञान आहे कि नाही ठाऊक नाही
त्याला काहींनी पार रंगीत करून टाकलाय
निळा काय आणि भगवा काय!

धनुष्यबाण पहिला कि प्रभू राम आठवायचे
गुरुवर असलेली एकलव्याची श्रद्धा निष्ठा आठवायची
त्यावेळी राजकारण केलं होता ते अर्जुनासाठी
महाभारतात त्या योद्ध्याची गरज होती
आज मात्र अनेक एकलव्य आहेत
आणि धनुष्यबाणाच राजकारण चालूच आहे
बोट नाही कापून घेत ते त्यांचं
पण तोच बाण धनुष्यातनं सुटून
कधी त्यांच्याच छाताडात घुसेल ह्याचा नेम नाही

कमळ पहिल कि देवी लक्ष्मि डोळ्यासमोर येत असे
ज्ञान आणि धन ह्यांचा वर्षाव करणारी सुंदर मूर्ती
आता मात्र कमळ पहिल कि वाटत तो एक सापळा आहे
भुंग्याला जस कमळ आपल्या कळीत अडकवून ठेवत ना अगदी तसा
आजकाल भून्ग्यांची संख्या बरीच आहे कमळ एकच आहे
तरीही सगळे भुंगे त्यात नक्कीच अडकतील
इतके भुंगे भोळे आणि तितकच जास्त कमळ धूर्त आहे

इंजिन पाहिलं ना कि मामाच गाव आठवायच
पळती झाडं आठवायची आणि सुगरण मामी सुद्धा
आता मात्र तस नाही आता समोर ते चित्र आलं
कि वास्तव समोर येत कि ते इंजिन आहे एक तोंड
एका आगगाडी इतक्या लांब असलेल्या अजगराच
आणि तो अजगर नुसता शक्तिशाली नाही तर दुतोंडी आहे
खायचे दात वेगळे आणि दाखवायचे दात वेगळे असलेला

घड्याळाच चित्र आधी फारच जवळच वाटायचं
कारण ते दिसत अगदी आजी जवळ असलेल्या गजराच्या घड्याळासारख
आपल्याला वाटत गजर लावून आपण बरोबर पाच वाजता उठू
पण ते घड्याळ पाच वर्षांचा गजर लावून ठेवलय
त्या पाच वर्षात तुम्ही झोपून राहाल
आणि घड्याळाच  patent घेतलेले लोक
तुम्ही झोपलायात ह्याचा मनसोक्त आनंद उपभोगतील

हात पहिला  कि आजकाल जरा जास्तच भीती वाटते
लहानपणी आईचा हात धरावा आणि तरुणपणी प्रेयसीचा
आता हाताच चित्र पहिल कि अर्थ उमजतो
हात दाखवणे ह्या मराठी वाक्प्रचाराचा
हात मैत्रीचा, हात प्रीतीचा, हात मदतीचा
इत्यादी वाक्प्रचार सपशेल खोटे आहेत
हे पक्क पटवून दिलं मला ह्या चित्राने